Zuiderpark

 

Van 1978 tot 1992 was Ypke Gietema (1942-2013) PvdA-wethouder Ruimtelijke Ordening; in die functie verguisd en geprezen. Hoe dan ook, hij was de energieke en drijvende kracht achter de stadsvernieuwing in Groningen. Het Groninger Museum was de kers op de taart. Aan de westkant van het Hoofdstation kreeg het hoofdkantoor van de Rijksdienst PTT zijn plek, aan de oostzijde maakte de aanwezige rommeligheid plaats voor een foeilelijk geheel van een in hoogte verspringende bakstenen wand. Allerlei kantoren en ordinaire snackshops werden er ondergebracht. Gietema was voornemens dit soort bebouwing door te trekken naar het Zuiderpark, een kleine villabuurt in het groen, aangelegd in Engelse landschapstijl. De actiegroep Vrienden tot het Behoud van het Zuiderpark en Omgeving wist in 1987 de gemeenteraad te overtuigen zich tegen deze sloopplannen te keren. Voilá!

From 1978 to 1992, Ypke Gietema (1942–2013) served as the PvdA (Labour Party) alderman for spatial planning—a role in which he was both reviled and praised. Regardless, he was the energetic driving force behind urban renewal in Groningen, with the Groninger Museum serving as the crowning achievement. On the west side of the central railway station, the headquarters of the national postal and telecommunications service (PTT) was established; on the east side, the existing disarray gave way to an unsightly complex consisting of a brick wall with varying heights. It housed a mix of offices and run-of-the-mill snack bars. Gietema intended to extend this type of development toward the Zuiderpark—a small, leafy residential area of ​​villas designed in the English landscape style. In 1987, the action group "Friends for the Preservation of the Zuiderpark and Surroundings" succeeded in persuading the city council to oppose these demolition plans. Voilà!

Gymnasium en Schouwburg

Carel Willink (1900 -1983) was een kunstschilder die in veel van zijn vervreemdende werken gefantaseerde classicistische architectuur opvoerde. Magisch realisme, zo heette dat. Wat we hier zien is echter echt: rechts de Stadsschouwburg (1883) en links het Praediniuscollege (1882). Onlangs zijn beide gebouwen flink onder handen genomen. Daarbij kregen de gevels de oorspronkelijke zandsteenkleuren terug. Zie hoe mooi.

Carel Willink (1900 -1983) was a Dutch painter who often portrayed classic architecture in his  alienating paintings. Magic realism it was called. What we see here is real: at the right the Stadsschouwburg (1883) and at the left the Praediniuscollege (1882). Recently both buildings were restored to the original. Their front facades got back their original sandy colours. Admire the beauty.

maison swarte

Maison Swarte was een modehuis van grote allure. De Herestraat was destijds de juiste plek om zich daar te etaleren. Swarte bevond zich er sinds mensenheugenis: van eind negentiende eeuw tot 1992. Via de achterzijde van de exclusieve winkel werden de luxe goederen via een smal gangetje aangeleverd. Dwingend en duidelijk werden de chauffeurs er hier op gewezen waar ze moesten wezen. Maison Swarte, dat zijn vervlogen jaren! Maar archeologie van de middenstand laat haar sporen hier stilletjes achter. Wat een bevelende wijsvinger! Wat een prachtige kalligrafie! Zie die subtiele schreefjes en zie de finesse waarmee een en ander zorgvuldig is aangebracht. En dat zo maar, ergens op een muur in de Pelsterstraat.

For more than onehundred years Maison Swarte was a fashion house with a certain style. The Herestraat was the right place for an exclusive couturier like that and operated there from the end of the nineteenth century till 1992. The luxury goods were delivered there via a narrow corridor at the rear of the store. The drivers were directed  to the point where they had to deliver their orders. Maison Swarte, those are long gone years! But secretly the bourgeoisie-archeology leaves its trails. What a commanding forefinger! How nice the calligraphy! Look at the those fine serifs and the subtlety in which it is decorated. And we just find this, somewhere on a simple, common brick wall in the Pelsterstraat.

helperzoom

Voor wandelaars en fietsers is de Helperzoom een vlotte verbinding tussen Groningen en Haren. Onderweg treffen we er een rijtje cypressen aan. Even wanen we ons in Toscane. Totdat we beter weten.

For walkers, hikers and cyclists the Helperzoom is an easy-going link between Groningen and Haren. Along the way we see a row of Italian cypresses. For that moment we imagine being in Tuscany, till we know better.

burchtstraat

De Burchtstraat ligt pal achter de middeleeuwse stadsmuur. Tegenwoordig is het een doodlopende straat, omdat het grootkapitaal in 1970 een deel van die openbare ruimte opeiste: C&A breidde haar vestiging aan de Herestraat uit. Een tweede entree slokte de volledige breedte van de westelijke Burchtstraat op. Tegenwoordig wordt deze permanent afgesloten door een stalen rolluik. Het meer dan honderd jaar oude café De Burcht was een wat saai café: een grote collectie bierglazen als wandversiering, een balletje-gehakt-van-het-huis op de kaart, op ieder tafeltje een glazen suikerpot en een biljart dat alle ruimte vroeg. Ooit was dit het trefpunt van het journaille van het Nieuwsblad van het Noorden in de tijd dat dit nog kantoor hield in het Jugendstil-pand aan het Zuiderdiep. Op deze foto is van weemoed geen sprake. Slechts treurigheid.

In the Middle Ages the Burchtstraat was part of the Groningen city wall. Nowadays it's a dead end street because in 1970 big business claimed this part of this public area: C&A expanded its establishment at the Herestraat. A second entrance swallowed up the complete width of the western part of the Burchtstraat, nowadays permanent marked by a steel roll-down shutter. Here café De Burcht (The Fortress), with a history of more than onehundred years, was a dull one: a great collection of beer glasses decorated a wall,  their home-made meatball was a special one, each table had its own sugar bowl of glass and in the middle of the café a billiard table claims all of the space. In the old days, when Het Nieuwsblad van het Noorden (the regional daily) was established in the Art Nouveau building at the Zuiderdiep, it was the meeting place for journalists. This picture shows no melancholy. Just sadness.

oosterhamrikkade

In 2003 nodigde de Academie voor Bouwkunst in Groningen studenten uit een blikvangertje te ontwerpen bij de stedenbouwkundige ontwikkelingen rond het Oosterhamriktracé. Het ontwerp diende hufterproof te zijn, eenvoudig verplaatsbaar en met een houdbaarheid van minstens vijftien jaar. Johan Sikkema en Wout Douwsma gingen met de eer aan de haal met een raadselachtig kwartet van kleine huisjes, twee op de vaste grond en twee daar balancerend bovenop. De toegepaste basiselementen zijn glas en het in de scheepsbouw veel gebruikte cortenstaal. Op den duur geeft dit een fraaie, bruine, beschermende roestlaag, de kleur die zo mooi overeenstemt met de winterkleur van het beukenhaagje dat we voor dit nutteloze gebouwtje aantreffen.

In 2003 the Groningen Architecture Academy invited students to design an eye-catcher for the urban development of the Oosterham-route. Minimal conditions: vandal proof,  simple to be moved and sustainable for at least fifteen years. Johan Sikkema and Wout Douwsma ran off with the honour. These students designed a curious building, consisting of four tiny houses, two on the ground and two, balancing on the top of these. They used glass and cortensteel as basic materials. Cortensteel is used in the shipbuilding-industry. In the long term it gets a nice rust-coloured coating, a colour that resembles the brown winter-coloured hedge that we see in front of this folly.

munnekeholm

Het dubbele woonhuis Munnekeholm 4 en 4a is gebouwd in 1898. Zonder de monumentaliteit ervan op te merken passeer je het pand. Hier zien we een venster dat is omsloten met  strakke, klassieke dubbele lijsten en decoratieve, platte zuiltjes die tot op het trottoir doorlopen. Het raam heeft een eenvoudige roedeverdeling, maar is aan de bovenzijde versierd met een krullerig schildje en een uitbundig rolornament.  

The double house Munnekeholm 4 and 4a was built in 1898.You pass it casually without observing its heritage value.Here we see a window enclosed by classical, plain double frames, decorative and flat pillars that run down to the pavement. The framework is simple, but at the top it is decorated with a curly shield and an ornamental rolled pattern.